Nieuwetijdskinderen |
Nieuwetijdskinderen krijgen tegenwoordig veel aandacht. Ze zouden lastig zijn, onhandelbaar soms, maar ook intuïtiever en zelfs paranormaal. Ze accepteren weinig gezag, ook van ouders. Een nieuwetijdskind heeft grenzen nodig, zodat het werkelijk contact voelt met de ouders; werkelijk gezien, gehoord en gevoeld wordt. Ouders zouden aandacht moeten geven aan de eigenheid van het kind, in plaats te proberen zijn afwijking van de norm -desnoods met psychofarmaca- de kop in drukken. Dit boek laat zien hoe funest verkeerde aanpassing en inperking is voor kinderen van deze tijd en toont alternatieven. Het doet recht aan alle aspecten van het kind-zijn en doet een appèl aan ons, volwassenen, om het kind in onszelf de ruimte te geven. Wierenga maakt korte metten met de "bijzonderheid" van deze kinderen in de ogen van zweverige opvoeders. Vanzelfsprekend sneuvelen daarbij de nodige heilige huisjes.
Boekbespreking
Nieuwetijdskinderen tussen verwachting en vervulling
Pieter Wierenga, regressie- en reïncarnatietherapeut, geeft ditmaal zijn visie op het fenomeen nieuwetijdskinderen. Haarscherp, soms erg ontnuchterend; bijvoorbeeld als het gaat over de diepere zin van paranormale ervaringen op latere leeftijd. Geen geschikt boek voor verstokte romantici. Wel een overvloed aan praktijkervaring die leest als een trein. Observaties tijdens therapiesessies en fragmenten uit brieven van cliënten worden afgewisseld met felle aanklachten tegen met name de huidige medische industrie. Daarnaast zijn er de zorgvuldige analyses van vele typische ontwikkelingen en trends die op de een of andere manier samenhangen met nieuwetijdskinderen en hun opvoeders. Je wordt niet vrolijk van de meeste genoemde feiten. Gelukkig klinkt er steeds een sterke wil tot bewustwording en verandering door. Al met al een zeer belangwekkend boek, een waardige opvolger annex verdieping van Het innerlijk kind als waakhond (Tasso, 1999). |
 |
|
|
| |
|
winkelwagen